Στην κρίση οι πλούσιοι είναι πιο γρήγοροι δρομείς από τους φτωχούς

«Η χώρα βρίσκεται ουσιαστικά σε πόλεμο και στον πόλεμο πηγαίνεις με στρατηγικές νίκης, γιατί δεν έχεις άλλη επιλογή», τονίζει ο αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος της Εurobank Νίκος Καραμούζης σε συνέντευξή του στον Γιώργο Παπαϊωάννου, στο Βήμα. Εκφράζει την πεποίθηση ότι η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει και επισημαίνει πως, αν υλοποιηθούν με συνέπεια το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης και οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις και αν υιοθετήσουμε μια νέα αναπτυξιακή στρατηγική ανοικτών αγορών, οικονομικής εξωστρέφειας και προσέλκυσης ιδιωτικών και ξένων επενδύσεων, θα βρεθούμε μπροστά σε μια μεγάλη θετική έκπληξη σε λίγα χρόνια.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εκτιμήσεις ενός εκ των κορυφαίων Ελλήνων τραπεζιτών για τον ιδιωτικό πλούτο (80-100 δισ. τα επενδυμένα διαθέσιμα των εφοπλιστών) και για το ιδιωτικό χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ (από τα χαμηλότερα στην ΕΕ), καθώς και για τις δυνατότητες ανάπτυξης της ναυτιλίας και του διαμετακομιστικού εμπορίου μέσω του λιμένος Πειραιώς.

Επιμένει στη μείωση φορολόγησης των παραγωγικών επενδύσεων, ενώ είναι αντιφατικός ως προς τη μείωση των πραγματικών μισθών.

– Οι αγορές προεξοφλούν χρεοκοπία της Ελλάδας. Πόσο ορατός είναι ο κίνδυνος αυτός;

«Δεν υπάρχει θέμα χρεοκοπίας. Η Ελλάδα δεν είναι και δεν θα γίνει Αργεντινή. Η Ελλάδα είναι μέλος της ευρωζώνης, έχει ως νόμισμα το ευρώ, έχει ως κεντρική τράπεζα την ΕΚΤ και απολαμβάνει μέσω του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης την αλληλεγγύη των εταίρων της. Εχει πάρει ήδη οδυνηρά μέτρα και στοχεύει να υλοποιήσει μια σειρά από σημαντικές μεταρρυθμίσεις. Η συζήτηση για τη χρεοκοπία δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της χώρας. Γνωρίζουμε καλά ότι όπου οι οικονομίες χρεοκόπησαν τα εισοδήματα των εργαζομένων κατέρρευσαν και η οικονομική ζωή υποβαθμίστηκε σημαντικά. Το θέμα συζήτησης για μας δεν είναι αν θα χρεοκοπήσουμε ή όχι, αλλά το πώς θα μετατρέψουμε μια κρατικοδίαιτη οικονομία σε μια ζωντανή, ανταγωνιστική οικονομία, που δημιουργεί ανάπτυξη, θέσεις εργασίας και κερδίζει έδαφος στο διεθνή ανταγωνισμό. Οφείλουμε να συγκροτήσουμε έναν ευρύτατο κοινωνικό συνασπισμό των δημιουργικών δυνάμεων της κοινωνίας, με στόχο μια νέα αναπτυξιακή προοπτική και την έξοδο της χώρας από την κρίση».

– Θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει την κρίση;

«Στην Ελλάδα δεν αντιληφθήκαμε νωρίς το μέγεθος, την πολυπλοκότητα και το βάθος του προβλήματος και έτσι δεν το αντιμετωπίσαμε αποτελεσματικά στη γέννησή του. Δεν καταλάβαμε τα προβλήματα που θα προκαλούσε το μέγεθος της δημοσιονομικής εκτροπής που είχε δημιουργήσει στη χώρα το χθες και τον ρόλο της διεθνούς κερδοσκοπίας. Δεν κατανοήσαμε ή υποτιμήσαμε τον θυμό των ξένων για τους συνεχείς πλασματικούς προϋπολογισμούς και τα ψευδή στατιστικά στοιχεία, για μια συμπεριφορά που δεν μας τιμά και για την οποία οφείλουμε μια συγγνώμη. Η Ιρλανδία, για παράδειγμα, που είχε επίσης σοβαρά δημοσιονομικά προβλήματα, επειδή πήρε έγκαιρα πρωτοβουλίες παρουσιάζοντας ένα πακέτο μέτρων που εντυπωσίασε τις διεθνείς αγορές και ενώ δεν έχει λύσει ακόμα τα σοβαρά οικονομικά και τραπεζικά ζητήματα που αντιμετωπίζει, μπορεί σήμερα και δανείζεται από τις διεθνείς αγορές με ανταγωνιστικά επιτόκια. Εμείς όμως σήμερα δεν μπορούμε ακόμα να δανειστούμε από τις διεθνείς αγορές, παρ΄ ότι το δικό μας πακέτο μέτρων είναι πολύ πιο σκληρό από της Ιρλανδίας. Στη διεθνή κερδοσκοπία απαντάς έγκαιρα με αξιόπιστες, δυναμικές και πειστικές πρωτοβουλίες».

– Κινδυνεύει το ενιαίο νόμισμα;

«Εκτιμώ ότι βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη στιγμή και η ευρωζώνη πρέπει να απαντήσει δυναμικά με ενίσχυση και ενδυνάμωση των θεσμών και της ολοκλήρωσής της και όχι με χαλάρωση και αποκλίνουσες πολιτικές που τροφοδοτούν την αβεβαιότητα και την κερδοσκοπία».

– Πώς μπορεί να ενισχυθεί η ευρωζώνη;

«Η στενότερη συνεργασία πρέπει να γίνει σε τέσσερις τομείς. Πρώτον, πρέπει να επιβληθούν αυστηρότεροι κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας και εποπτείας, τόσο σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Επιτροπής όσο και στα κράτη-μέλη. Είμαι υπέρ της καθιέρωσης ενός συστήματος που θα επιβάλει τη δημοσιονομική πειθαρχία στα κράτη-μέλη της ευρωζώνης με συνταγματικές δεσμεύσεις. Επιπλέον θα πρέπει να καθιερωθεί σύστημα ευθύνης κυβερνήσεων και υπουργών με κυρώσεις για τα πεπραγμένα τους και για τις δεσμεύσεις που αναλαμβάνουν. Δεύτερον, να προχωρήσει αποφασιστικά η υλοποίηση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Στήριξης, το οποίο θα βοηθάει κατά τη μεταβατική περίοδο τις χώρες που λαμβάνουν τα απαραίτητα για τη δημοσιονομική προσαρμογή μέτρα. Τρίτον, θα πρέπει σταδιακά να κλείσει η μεγάλη διαφορά ανταγωνιστικότητας μεταξύ Βορρά και Νότου. Τέταρτον, η ευρωζώνη θα πρέπει να προχωρήσει με ταχύτερους ρυθμούς στην πολιτική και οικονομική ολοκλήρωση. Πιο πολλή, πιο ισχυρή ευρωζώνη είναι η απάντηση στην αμφισβήτηση των διεθνών αγορών και των πολιτικών κέντρων που επιθυμούν να αποδυναμώσουν το ευρώ».

– Δηλαδή συμφωνείτε με τη Μέρκελ που ζητεί αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία;

«Συμφωνώ ότι ο ευρωπαϊκός Νότος έπρεπε να λάβει έγκαιρα μέτρα δημοσιονομικής πειθαρχίας. Μπορεί σήμερα να αποδοκιμάζουμε τη Μέρκελ, που όντως καθυστέρησε υπερβολικά να αντιδράσει, αλλά τίθεται το ερώτημα τι θα είχε συμβεί στην ευρωζώνη αν η Μέρκελ είχε μια ενδοτική προσέγγιση από την πρώτη ημέρα, χωρίς να ληφθούν μέτρα και προσαρμογές.
Σε κάθε Νομισματική Ενωση κάποιος πρέπει να παίζει τον ρόλο του θεματοφύλακα του συστήματος και να στηρίζει την αξιοπιστία του νομίσματος, να τιμωρεί τα κακά και σπάταλα παιδιά».

– Μα αν δεν είχε κρατήσει αδιάλλακτη στάση η Μέρκελ, ίσως να είχε αποφευχθεί ένα μεγάλο μέρος της κερδοσκοπίας.

«Οντως, η Μέρκελ, αλλά και η ΕΕ, καθυστέρησε να δει το μέγεθος, την έκταση και το βάθος του προβλήματος, άργησε να δει την κερδοσκοπία και τα συμφέροντα πίσω από αυτή. Ομως, από την άλλη πλευρά, πρέπει να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε και τη θέση της Μέρκελ, που με την αυστηρή και σκληρή της στάση πέρασε ένα ηχηρό μήνυμα στις χώρες της ευρωζώνης, δηλαδή, ότι υπάρχει σοβαρή δημοσιονομική εκτροπή στη Νότια Ευρώπη και δεν μπορούμε να συνεχίσουμε business as usual. Η Ελλάδα θα μπορούσε να είχε υιοθετήσει μια ήπια προσαρμογή χρόνια πριν. Δεν το κάναμε και τώρα που φθάσαμε στο ναδίρ όλα γίνονται μέσω βίαιων ανατροπών, που τραυματίζουν την κοινωνική συνοχή και δημιουργούν ανασφάλεια στους πολίτες».

– Μπορούμε να ξεφύγουμε από εδώ;

«Εγώ υποστηρίζω πως υπάρχει και ένα ενάρετο σενάριο εξελίξεων στην Ελλάδα που οι αγορές τείνουν να αγνοούν. Αν υλοποιηθεί με συνέπεια το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης, αν υλοποιηθούν με συνέπεια μεγάλες μεταρρυθμίσεις και διαρθρωτικές αλλαγές που εκκρεμούν για χρόνια και αν υιοθετήσουμε μια νέα αναπτυξιακή στρατηγική ανοικτών αγορών, οικονομικής εξωστρέφειας και προσέλκυσης ιδιωτικών και ξένων επενδύσεων, θα βρεθούμε όλοι μπροστά σε μια μεγάλη θετική έκπληξη σε λίγα χρόνια».

– Σε ποια αναπτυξιακή στρατηγική αναφέρεστε;

«Πρέπει να γίνουμε πιο φιλελεύθερη, πιο ανοικτή οικονομία, με μικρότερο κράτος, με έμφαση στις ιδιωτικές παραγωγικές επενδύσεις και στην οικονομική εξωστρέφεια. Ο ρόλος του κράτους σαν ατμομηχανής ανάπτυξης καθώς και ο ρόλος της κατανάλωσης έχουν περιοριστεί εκ των πραγμάτων. Αρα η μόνη εναλλακτική είναι να γίνει η χώρα ανταγωνιστική, εξωστρεφής, με άνθηση και ξένων ιδιωτικών επενδύσεων. Για παράδειγμα να βάλουμε στόχους όπως οι εξαγωγές από 8% του ΑΕΠ σήμερα να αυξηθούν στο 15% σε πέντε χρόνια και να πιστέψουμε στον στόχο αυτό. Να μετατρέψουμε τον Πειραιά σε μεγάλο ναυτιλιακό και διακομιστικό κέντρο εμπορίου παγκόσμιας εμβέλειας, με τις καλύτερες στον κόσμο σχολές ναυτιλιακών σπουδών. Να θέσουμε στόχο αύξησης των εσόδων από τον τουρισμό, κατά 50% την επόμενη πενταετία, με επενδύσεις, ολοκληρωμένο πρόγραμμα, στόχους και χρονοδιάγραμμα».

– Δηλαδή είναι θέμα στόχων;

«Οχι μόνο. Για να πετύχουμε τους αναπτυξιακούς στόχους μας πρέπει παράλληλα να αναλάβουμε μια σειρά από ριζοσπαστικές πρωτοβουλίες, όπως η σημαντική μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων, το άνοιγμα των αγορών και των κλειστών επαγγελμάτων, μεγάλες ιδιωτικοποιήσεις και αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, αποτελεσματική οργάνωση του κράτους, έγκαιρη υλοποίηση των μεγάλων έργων υποδομής σε συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα, αναβάθμιση της παιδείας σε όλα τα επίπεδα, σταθερό, μακροοικονομικό και ανταγωνιστικό θεσμικό περιβάλλον, φιλικότητα προς την επιχειρηματικότητα, ειδικό πρόγραμμα και σχέδιο για προσέλκυση ξένων επενδύσεων. Τα παραπάνω, εδώ που φτάσαμε, δεν είναι θέμα ιδεολογικής επιλογής. Είναι η μόνη εναλλακτική λύση. Η χώρα βρίσκεται ουσιαστικά σε πόλεμο και στον πόλεμο πηγαίνεις με στρατηγικές νίκης, γιατί δεν έχεις άλλη επιλογή».

Δώσαμε στους κερδοσκόπους τη χρυσή ευκαιρία

– Γιατί οι αγορές επιμένουν να χτυπούν το ευρώ;

«Κατά τη γνώμη μου είναι πια εμφανές ότι υπάρχουν δυνάμεις που απεργάζονται την αποδυνάμωση και την αποσύνθεση της ευρωζώνης και του ευρώ. Είναι κυρίως αγγλοσαξονικοί κύκλοι, στους οποίους η δημιουργία μιας Ευρώπης των 500-550 εκατομμυρίων κατοίκων που οδεύει σε πολιτική ένωση, οικονομική ολοκλήρωση και ενεργεί ως μια ενιαία οντότητα προφανώς δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Θεωρούν ότι μια διαλυμένη, μια τεμαχισμένη Ευρώπη σε επί μέρους ενότητες είναι πολύ πιο εύκολο να την υπονομεύ- σουν. Με αφορμή λοιπόν τα “αμαρτήματα” της Ελλάδας, στήθηκε τους τελευταίους μήνες ένα μεγάλο διεθνές κερδοσκοπικό παιχνίδι».

– Από ποιους «παίζεται» το παιχνίδι αυτό;

«Αγγλοσαξονικά, κυρίως, μέσα ενημέρωσης, έγκριτοι αναλυτές και καθηγητές Πανεπιστημίου, κερδοσκοπικά κεφάλαια, οι αμερικανικοί οίκοι αξιολόγησης και οι μεγάλες διεθνείς, κυρίως, επενδυτικές τράπεζες και οι αναλυτές τους “ανησυχούν” συνεχώς επί μήνες τώρα για τη βιωσιμότητα της ευρωζώνης, την πορεία του ευρώ, κρίνουν ανεπαρκή τα όποια μέτρα έχουν αναληφθεί, εκφράζουν μονοδιάστατη και εντυπωσιακά απόλυτη σιγουριά, αν όχι ομοφωνία, ότι η Ελλάδα δεν θα αποφύγει τη ρύθμιση και τη διαγραφή χρεών, προβληματίζονται έντονα για το αν η Ισπανία και η Πορτογαλία θα ακολουθήσουν την ίδια πορεία της Ελλάδας, μεταφέροντας έτσι την κρίση στην υπόλοιπη Νότια Ευρώπη και στην ευρωζώνη. Ο καθημερινός βομβαρδισμός με αρνητικές ειδήσεις, αναλύσεις και εκτιμήσεις γύρω από την πορεία της ευρωζώνης τροφοδοτεί την ανησυχία στο επενδυτικό κοινό, αποσταθεροποιεί τις κεφαλαιαγορές, διαμορφώνει αρνητική ψυχολογία κοπαδιού στις αγορές, καλλιεργώντας ενίοτε ακόμη και τον πανικό. Με τέτοιες προσεγγίσεις, μετατρέπουν το πρόβλημα σε αυτοτροφοδοτούμενη κρίση, ενεργοποιώντας δυναμικούς φαύλους κύκλους, που τελικά επιβεβαιώνουν τις αρνητικές εκτιμήσεις των “έγκριτων” αναλυτών, δημιουργώντας μια καταστροφική περιδίνηση, επωφελή όμως για την κερδοσκοπία».

– Και η Ελλάδα πώς βρέθηκε στο επίκεντρο;

«Η Ελλάδα τούς έδωσε τη χρυσή ευκαιρία, τους προσέφερε το εφαλτήριο. Διότι η συζήτηση για την αποδυνάμωση της ευρωζώνης είχε αρχίσει νωρίτερα, σχεδόν πριν από έναν χρόνο, όταν η ισοτιμία του ευρώ έναντι του δολαρίου ήταν πάνω από το 1,40. Σταδιακά, κερδοσκοπικά κεφάλαια ξεκίνησαν να δημιουργούν θέσεις κατά του ευρώ και των κρατικών ομολόγων του ευρωπαϊκού Νότου, με στόχο το κερδοσκοπικό όφελος. Σήμερα η εξέλιξη των γεγονότων τούς επαληθεύει και τους αποφέρει σημαντικά κέρδη. Βρήκαν την ευκαιρία, με τα προβλήματα και τις ανισορροπίες της Ελλάδας, να κλιμακώσουν τις επιθέσεις τους. Κοντά σ΄ αυτούς και ανταγωνιστικά ξένα τραπεζικά συμφέροντα, που για την απόσπαση πελατείας από τις ελληνικές τράπεζες πρωτοστατούν στη διασπορά ψευδών ειδήσεων και στη δημιουργία φόβου και πανικού. Χτυπήματα κάτω από τη μέση. Εχουμε όμως την απόλυτη ευθύνη για τον διεθνή διασυρμό της χώρας μας, εμείς τον δημιουργήσαμε με τις πολιτικές μας, και είναι λάθος να ψάχνουμε συνεχώς για ευθύνες και άλλοθι αλλού».

Οι πλούσιοι είναι πιο γρήγοροι δρομείς

– Μπορούμε να μιλάμε σήμερα για μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων όταν την κρίση την πληρώνουν ο μισθωτός και ο συνταξιούχος;

«Είναι δύσκολο πολιτικά να πείσεις την κοινωνία που είναι θυμωμένη, γιατί οφείλουμε να μειώσουμε τους φορολογικούς συντελεστές κερδών των επιχειρήσεων. Πρώτον, πρέπει να είμαστε ανταγωνιστικοί με τις χώρες της περιοχής μας. Αν για παράδειγμα η Κύπρος έχει φορολογικό συντελεστή 10% και η Τουρκία 20%, γιατί κάποιος να επενδύσει στην Ελλάδα και να μην επιλέξει τις παραπάνω χώρες; Δεύτερον, αν η χώρα παραμείνει σε ύφεση χωρίς επενδύσεις, ούτε έσοδα θα έχει το κράτος από κέρδη επιχειρήσεων ούτε θέσεις εργασίας θα δημιουργούνται και μια σειρά από επιχειρήσεις θα μεταφέρουν σταδιακά τα κέντρα αποφάσεων και παραγωγής εκτός Ελλάδας. Τότε θα έχουμε μπει σε έναν φαύλο κύκλο».

– Οι τράπεζες στο παρελθόν είχαν πολλά κέρδη και στην κοινωνία υπάρχει διάχυτο το αίσθημα ότι πρέπει να συμβάλουν περισσότερο στον λογαριασμό της κρίσης.

«Οι τράπεζες συμμετέχουν και θα συμμετάσχουν στην κοινή προσπάθεια και στις έκτακτες φορολογίες. Αρκεί να συνεχίσουν να έχουν κέρδη. Ας φορολογήσουμε τις μη παραγωγικές δραστηριότητες. Ας φορολογήσουμε αποτελεσματικά τα αδρανή περιουσιακά στοιχεία, τα υψηλά εισοδήματα, τις υπεραξίες, την κατανάλωση, ας περιορίσουμε δραστικά τη φοροδιαφυγή, αλλά όχι να φορολογήσουμε τα οφέλη από παραγωγικές επενδύσεις. Ας μη φορολογούμε μόνο και συνεχώς τις ειλικρινείς και παραγωγικές επιχειρήσεις, που δηλώνουν με συνέπεια τα κέρδη τους. Είναι λάθος».

– Πάλι όμως ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό;

«Πρέπει να είμαστε εξαιρετικά φειδωλοί στη φορολογία παραγωγικών επενδύσεων. Οι πλούσιοι είναι πιο γρήγοροι δρομείς από τους φτωχούς στην κρίση. Αν αυξηθεί η φορολογία οι επιχειρήσεις μπορεί να μεταφέρουν εκτός Ελλάδας τις δραστηριότητές τους και τότε ποιος θα ωφεληθεί;».

Δημόσιο χρέος, ιδιωτικός πλούτος

– Συμμερίζεστε την άποψη των αγορών ότι η Ελλάδα δεν θα τα καταφέρει;

«Υπάρχουν λίγες, νομίζω, περιπτώσεις παγκοσμίως όπου να έχει επικρατήσει τέτοιος βαθμός ομοφωνίας στις διεθνείς αγορές, καθιστώντας έτσι το ελληνικό εγχείρημα προσαρμογής και εξυγίανσης πιο δύσκολο και απαιτητικό. Ωστόσο υπάρχουν θετικοί παράγοντες που η αγορά τείνει να αγνοεί στη διαμόρφωση των προσδοκιών για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, παράγοντες που δεν έχουμε αξιοποιήσει επαρκώς στη στρατηγική μας επικοινωνία και ενημέρωση. Αν οι παράγοντες αυτοί επαληθευθούν, θα συντείνουν αρχικά στη σταθεροποίηση του λόγου δημοσίου χρέους προς το ΑΕΠ, κάτω του 140%, το αργότερο ως το 2013-2014 και εν συνεχεία στη μείωσή του, διαψεύδοντας έτσι τις αρνητικές προσδοκίες των διεθνών αγορών».

– Σε ποιους παράγοντες αναφέρεστε;

«Πρώτον, στην έκταση της φοροδιαφυγής, της διαφθοράς και της σπατάλης στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, που είναι τόσο μεγάλη ώστε ακόμη και στοιχειώδης περιορισμός τους θα οδηγήσει σε εντυπωσιακή άνοδο των εσόδων και σε μείωση των δαπανών. Δεύτερον, η αξιοποίηση της ακίνητης και κινητής περιουσίας του Δημοσίου, η οποία με υπερβολικούς, ίσως, πρόχειρους υπολογισμούς προσδιορίζεται κοντά στα 270 δισ. ευρώ. Τρίτον, η Ελλάδα, αν τολμήσει, μπορεί να διαμορφώσει ένα ελκυστικό περιβάλλον για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων και την άνθηση των ιδιωτικών επενδύσεων και της οικονομικής εξωστρέφειας.

Στο ζήτημα της χαμηλής ανταγωνιστικότητας της χώρας η απάντηση δεν είναι η συνεχής μείωση των πραγματικών μισθών, αλλά η βελτίωση της παραγωγικότητας μέσω επιτάχυνσης των ιδιωτικών επενδύσεων και σημαντικής ενίσχυσης της οικονομικής εξωστρέφειας. Τέταρτον, η αγορά υποτιμά σημαντικά τα οφέλη αποτελεσματικότητας που θα προκύψουν για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας από την υλοποίηση σημαντικών μεταρρυθμίσεων στην ελληνική οικονομία, με τη συρρίκνωση του δημοσίου τομέα, τη μεγαλύτερη ευελιξία στην αγορά εργασίας, την απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων και το άνοιγμα των αγορών, τη μείωση των πραγματικών μισθών στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα, στη δημιουργία ισχυρότερων και μεγαλύτερων επιχειρηματικών σχημάτων και, πέμπτον, η Ελλάδα είναι μια χώρα με χρεοκοπημένο κράτος, αλλά με σημαντικό ιδιωτικό πλούτο και σχετικά μικρή ιδιωτική μόχλευση νοικοκυριών και επιχειρήσεων».

– Σε ποια χέρια βρίσκεται αυτός ο πλούτος;

«Τα ελληνικά εφοπλιστικά διαθέσιμα επενδεδυμένα σε κινητές και ακίνητες αξίες, για παράδειγμα, εκτιμώνται σήμερα μεταξύ 80 και 100 δισ. ευρώ. Επιπλέον, το εξωτερικό ιδιωτικό χρέος της Ελλάδας, ως ποσοστό του ΑΕΠ, σε αντίθεση π.χ. με την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ισπανία, είναι από τα μικρότερα στην ευρωζώνη, χαμηλότερο του 50%, ενώ το συνολικό ιδιωτικό χρέος κυμαίνεται λίγο πάνω από το 100% του ΑΕΠ. Αυτό σημαίνει ότι, αν επικρατήσουν ευνοϊκές επενδυτικές συνθήκες στην Ελλάδα, ο σημαντικός ιδιωτικός ελληνικός πλούτος και τα μεγάλα περιθώρια χρηματοοικονομικής μόχλευσης θα μπορούσαν να κινητοποιηθούν για την ενίσχυση της αναπτυξιακής διαδικασίας. Υπάρχει δηλαδή διέξοδος από την κρίση. Θα εξαρτηθεί από μας. Από την ταχύτητα, τη συνέπεια, την αποφασιστικότητα που θα δείξουμε προς την κατεύθυνση της μεγάλης αλλαγής που απαιτείται».

Advertisements

One Response to Στην κρίση οι πλούσιοι είναι πιο γρήγοροι δρομείς από τους φτωχούς

  1. imwrong says:

    λέει ο Καραμούζης: «Στην Ελλάδα δεν αντιληφθήκαμε νωρίς το μέγεθος, την πολυπλοκότητα και το βάθος του προβλήματος και έτσι δεν το αντιμετωπίσαμε αποτελεσματικά στη γέννησή του.”, και δεν βγάζει τον εαυτό του απέξω.

    Οπότε, αναρωτιέμαι εγώ, γιατί πρέπει να εμπιστευθούμε σήμερα τη γνώμη αυτού του ανθρώπου;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: