ΕΜΕΙΣ: Στις μέρες που έρχονται, κανείς δε θα μπορέσει να τα βγάλει πέρα μόνος του

Οι πολίτες αυτοοργανώνονται και στήνουν δίκτυα αλληλεγγύης στις γειτονιές τους. Η μπλόγκερ Riski περιγράφει πώς και γιατί συμμετέχει στο Δίκτυο αντίστασης και αλληλεγγύης Θησείου-Πετραλώνων, το οποίο προσκαλεί τους συμπολίτες σε λαϊκή συνέλευση στο Πάρκο της Κορεάτικης Αγοράς, στις 2 Ιουνίου.

Εδώ στη γειτονιά μου, όλο και περισσότεροι άνθρωποι φαίνεται να κατανοούμε το μήνυμα των καιρών:
Στις μέρες που έρχονται, κανείς δε θα μπορέσει να τα βγάλει πέρα μόνος του.

Η ζωή θα δείξει αν είμαστε έτοιμοι γι’ αυτό που πάμε να κάνουμε. Αυτό που εγώ νιώθω, είναι ότι ανεξάρτητα από το πώς αναλύει καθένας την πολιτική ή την οικονομική κατάσταση, υπάρχει ένα κοινωνικό δυναμικό που δεν έχει ακόμα εκφραστεί.

[…]

Ένας αγαπημένος φίλος και δάσκαλός μου λέει ότι, “αν δεν σε αγαπούν, δεν αξίζει να ζεις” κι εγώ, που δεν μπορούσα να συλλάβω τη συμπύκνωση σ’ αυτό που λέει, για καιρό του γκρίνιαζα ότι προτιμώ το “αν δεν αγαπάς”. Νομίζω ότι τώρα, αρχίζω να τον καταλαβαίνω ξανά από την αρχή.
Η αγάπη δε λέγεται. Η αγάπη γίνεται.
Ποιος είναι βέβαιος ότι ξέρει πώς να αγαπά; Φυσικά, αυτός που αγαπιέται. Πώς επιβεβαιώνεις ότι είσαι ικανός να αγαπάς; Μα φυσικά, με την αγάπη που σου επιστρέφει.

Συμμετέχω στην Πρωτοβουλία από το ξεκίνημά της. Στην πρώτη συνάντησή μας, είχα την πρόθεση να διερευνήσω αν, στην Ελλάδα που γνωρίζω, θα μπορούσε ποτέ να συνευρεθεί, να συζητήσει και να λειτουργήσει μια ομάδα ανθρώπων διαφορετικών πολιτικών απόψεων, αντιλήψεων, εμπειριών και χαρακτήρων. Έκπληκτη διαπίστωσα ότι ΜΠΟΡΕΙ.

Και μπορεί η πίεση που ασκείται σήμερα στην κοινωνία να είναι μεγάλη, αλλά κανείς δεν μπορεί να πει ότι αυτή τη στιγμή έχει αποκαλυφθεί ολόκληρο το μέγεθος του προβλήματος που πρόκειται να αντιμετωπίσουμε. Άρα το κίνητρο πίσω από αυτή την ευχέρεια που διέκρινα στις συναντήσεις αυτές, δεν ήταν μόνο η αντικειμενική ανάγκη.

Το γεγονός λοιπόν ότι, αυτή η ομάδα των τόσο διαφορετικών ανθρώπων καταφέραμε να συνυπάρξουμε και να μπούμε σε δράση παρότι ακόμη δεν πεινάμε, είναι κάτι που με κέρδισε και με κράτησε εκεί. Το λογικό, ορθολογιστικό μου κομμάτι είχε καλυφθεί, δεσμεύοντας τη διάθεσή μου να προσφέρω ό,τι μπορώ σε έναν δίκαιο αγώνα.
Όμως για μένα αυτό δεν είναι αρκετό, γιατί η λογική λέει πως, όσο δυνατός κι αν είναι ο αγώνας μας, μπορεί να αποτύχει· μπορεί να μην κερδίσει τα αιτήματά του, μπορεί αυτό να είναι μέχρι και το πιο πιθανό. Αυτή η λογική των πιθανοτήτων, μοιραία θα ήταν ικανή να με κάνει να παραιτηθώ από την προσπάθεια.
Έμενε λοιπόν να καλυφθεί η συναισθηματική μου πλευρά, αφού για μένα ιδεώδης τρόπος σκέψης είναι ο συνδυασμός λογικής και συναισθήματος. Όταν όμως είδα, πόσοι άνθρωποι, που αντικειμενικά δεν βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα άμεσα, εξέφρασαν την αγωνία τους για πιθανές εξελίξεις που θα απειλούσαν τη ζωή και την αξιοπρέπεια των συμπολιτών τους και θεωρούσαν απαραίτητο συστατικό της δράσης μας τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη, κυρίως προς εκείνους που θα χτυπηθούν πρώτοι από τη νέα κατάσταση, συγκινήθηκα βαθιά κι η προσπάθεια που ήταν στα σκαριά έκλεψε την καρδιά μου.

Αυτό που θα δοκιμαστεί στην εποχή που διανύουμε είναι οι διαπροσωπικές μας σχέσεις. Είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε ότι μόνο μέσα στη συλλογικότητα μπορεί κανείς να ελπίζει ότι τα παιδιά που μεγαλώνει, θα βρουν κι άλλα παιδιά αύριο, ικανά να συνδημιουργήσουν αρμονικά μια κοινωνία αντάξια των δικών τους και των δικών μας προσδοκιών, μια κοινωνία που αξίζει να ονειρευόμαστε. Είναι το συμφέρον μας να καταλάβουμε ότι καθένας μόνος του δεν μπορεί, δε γίνεται να πετύχει να ζήσει καλά – ότι ακόμα κι αν τα καταφέρει, αυτό δεν μπορεί να διαρκέσει.

Το στοίχημα λοιπόν είναι, αν θα καταφέρουμε να αντιληφθούμε την αναγκαιότητα να μετακινηθούμε από το ΕΓΩ στο ΕΜΕΙΣ. Και η γειτονιά μου αυτή τη στιγμή, παίζει αυτό το στοίχημα με καλές πιθανότητες να το κερδίσει.

Ένας αγαπημένος φίλος και δάσκαλός μου λέει ότι, “αν δεν σε αγαπούν, δεν αξίζει να ζεις” κι εγώ, που δεν μπορούσα να συλλάβω τη συμπύκνωση σ’ αυτό που λέει, για καιρό του γκρίνιαζα ότι προτιμώ το “αν δεν αγαπάς”. Νομίζω ότι τώρα, αρχίζω να τον καταλαβαίνω ξανά από την αρχή.
Η αγάπη δε λέγεται. Η αγάπη γίνεται.
Ποιος είναι βέβαιος ότι ξέρει πώς να αγαπά; Φυσικά, αυτός που αγαπιέται. Πώς επιβεβαιώνεις ότι είσαι ικανός να αγαπάς; Μα φυσικά, με την αγάπη που σου επιστρέφει.

Ξέρουμε ότι ήδη αναπτύσσονται παρόμοιες κινήσεις και σε άλλες γειτονιές της Αθήνας και είμαι σίγουρη ότι δεν θα πάρει καιρό μέχρι αυτή η πρωτοβουλία να αγκαλιάσει όλη την Ελλάδα.
Ο αριθμός των ήδη ενεργών, στο πλαίσιο της νέας αυτής δράσης, γειτόνων μου, είναι μεγαλύτερος από κάθε προσδοκία μου. Ανεξάρτητα λοιπόν, από το πού θα μας πάει και πώς θα πάει αυτό που δοκιμάζουμε, εγώ είμαι περήφανη για τη γειτονιά μου, είμαι περήφανη που ανήκω εδώ μ’ αυτούς τους όμορφους ανθρώπους.

Το μπλογκ που φτιάξαμε είναι η “Ανοιχτή Πρωτοβουλία Πολιτών, Θησείου – Πετραλώνων”

Κάλεσμα Κατοίκων Θησείου-Πετραλώνων

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ

ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΜΑΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΩΝ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Εμείς, κάτοικοι των περιοχών Θησείου και Πετραλώνων, πολίτες ανεξαρτήτως πολιτικών απόψεων και κομματικών προτιμήσεων, που είχαμε την ευκαιρία να βρεθούμε, να συζητήσουμε και να δράσουμε για την αντιμετώπιση τοπικών ζητημάτων, όπως η δημιουργία του πάρκου της Κορεάτικης Αγοράς, το ξήλωμα των κεραιών κινητής τηλεφωνίας, την αναστολή του μέτρου της ελεγχόμενης στάθμευσης κ.λ.π., συγκεντρωθήκαμε στις 20 Μαΐου 2010 στο «Αψέντι», όπου συζητήσαμε και καταλήξαμε ότι, απέναντι στην πρωτόγνωρη οικονομική και κοινωνική κατάσταση εξαθλίωσης που η οικονομική τρόϊκα έχει αποφασίσει να επιβάλει σε όλους μας, απαιτείται κοινωνική αντίσταση σε ένα πλαίσιο δράσης και αλληλεγγύης που μπορεί να ξεκινήσει από τις γειτονιές μας.

Μπροστά στο ψευτοδίλημμα, μεταξύ της διαχείρισης και επιβίωσης ενός συστήματος που έχει πια χρεοκοπήσει, και της δημιουργίας μια καινούργιας πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης που θα έχει ως κέντρο άνθρωπο και περιβάλλον μαζί, η συμμετοχή όλων μας σε διαδικασίες αυτοοργάνωσης και διεκδίκησης μια εναλλακτικής, δίκαιης κοινωνικής λύσης, αποτελεί την ελάχιστη πολιτική πράξη που μπορεί όντως να μας οδηγήσει μακριά από τα κοινωνικά και οικονομικά αδιέξοδα που μας «φορτώνουν».

Σήμερα, υπό το βάρος των πιέσεων που δεχόμαστε ως κοινωνία από τη γενικότερη πολιτική και οικονομική κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στη χώρα μας και παγκοσμίως, αισθανθήκαμε την ανάγκη να ενωθούμε ξανά, σε μια ευρύτερη πολιτική βάση, για να επεξεργαστούμε το ρόλο μας ως τοπική κοινωνία και τη δυνατότητά μας να ενεργήσουμε στην κατεύθυνση της αντιμετώπισης των νέων αυτών συνθηκών.

Πιστεύουμε ότι, η μόνη απάντηση από τη μεριά των πολιτών είναι η οργάνωση αντίστασης και η αλληλεγγύη και υποστήριξη που μπορούμε να βρούμε ο ένας στον άλλο.

Γιατί στις μέρες που έρχονται κανείς δεν θα μπορέσει να τα βγάλει πέρα μόνος του.

Το πρόβλημα είναι ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ !

Η λύση που θέλουμε είναι στα ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ !

Καλούμε σε Λαϊκή Συνέλευση των Κατοίκων Θησείου – Πετραλώνων στις 2 Ιουνίου 2010 ώρα 7:00μμ
Στο Πάρκο της Κορεάτικης Αγοράς, Περσεφόνης και Πειραιώς, απέναντι από το Γκάζι

…όπου Όλοι Μαζί θα πάρουμε αποφάσεις Οργάνωσης της Αντίδρασης και Αντίστασής μας, που θα ανατρέψουν αυτά που έχουν αποφασίσει για Μας χωρίς Εμάς !

Advertisements

4 Responses to ΕΜΕΙΣ: Στις μέρες που έρχονται, κανείς δε θα μπορέσει να τα βγάλει πέρα μόνος του

  1. λ.κ says:

    Πρωτοπορεία τα Πετράλωνα. Να τα βλέπουν κάποιοι αυτά και να χωθούν στις τρύπες τους…

  2. Riski says:

    Καλησπέρα!
    Ευχαριστώ για την αναδημοσίευση.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: