Eνα επικίνδυνο παιχνίδι ντόμινο μπορεί να εγκατασταθεί στην Ευρωζώνη

Κύριο άρθρο στη Le Monde, 6.5.2010:

Η Ευρωζώνη έχει ανάγκη από μεταρρυθμίσεις δομής: Ένα μηχανισμό συντονισμού των προϋπολογισμών. Ίδιους δημοσιονομικούς πόρους. Έναν μοναδικό τίτλο δανεισμού. Μια διαδικασία διάσωσης για τα μέλη της που βρίσκονται σε δυσκολία. Αυτό είναι το σήμα, το πολιτικό σήμα, που αναμένουν οι αγορές. Μιαν απαρχή “ομοσπονδιακής” ολοκλήρωσης -η κακή λέξη!- για να αποφευχθεί η διάλυση.

Μετά την Ελλάδα η Ισπανία; Μετά την Ισπανία… Ο κίνδυνος είναι εδώ, διογκώνεται: ένα επικίνδυνο παιχνίδι ντόμινο μπορεί να εγκατασταθεί στην Ευρωζώνη. Θα υπονόμευε βαθμιαία τη νομισματική ένωση και θα έδινε δίκιο σε όλους όσοι αμφιβάλλουν για την επιβίωση του ενιαίου νομίσματος -τουλάχιστον όπως λειτουργεί σήμερα. Η 4η Μαΐου έδωσε ένα θλιβερό παράδειγμα. Οι αγορές δεν πείστηκαν από το σχέδιο διάσωσης που μόλις είχαν εκδώσει οι Ευρωπαίοι και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο: 110 δισ. ευρώ δάνεια στη διάθεση της Αθήνας. Ένα τέτοιο ποσό θα έπρεπε να φέρει ύφεση στα επιτόκια τα οποία δανείζεται η Ελλάδα για να χρηματοδοτεί τα ελλείμματά της. Τίποτε τέτοιο δεν συνέβη.

Παντού σχεδόν οι αγορές εκδήλωσαν τη δυσπιστία τους απέναντι στο ενιαίο νόμισμα. Το ευρώ αύξησε τις απώλειές του απέναντι στο δολάριο. Στη νομισματική ένωση τα χρηματιστήρια έπεσαν περισσότερο από αλλού. Γιατί; Δύο είναι οι λόγοι: το μέγεθος του δημοσίου χρέους στις χώρες της ζώνης και η έλλειψη μηχανισμού ικανού να το αντιμετωπίσει. Την Τρίτη οι αγορές έδειχναν τον ισπανικό “κίνδυνο”. Αλλά το μέσο επίπεδο του δημοσίου χρέους στην Ευρωζώνη είναι γύρω στο 80% του ΑΕΠ. Ενώ μόλις βγαίνουν από την ύφεση, πολλές χώρες της Ένωσης αναγκάζονται να δανείζονται με επιτόκια όλο και πιο απαγορευτικά -που θα τις κρατήσουν στην ύφεση…

Αυτό είναι το τίμημα της εξόδου από μιαν οικονομική κρίση χωρίς προηγούμενο, θα πούνε κάποιοι. Όχι μόνο. Είναι επίσης το τίμημα που πληρώνουμε για μια νομισματική ζώνη που βαδίζει με ένα πόδι, πράγμα που την κάνει ακόμα πιο ευάλωτη όταν πρέπει να διαχειριστεί ασύμμετρες καταστάσεις (τι κοινό έχουν οι οικονομίες της Ελλάδας και της Γερμανίας;). Η Κριστίν Λαγκάρντ, υπουργός Οικονομίας, το έλεγε τη Δευτέρα στις στήλες μας: πρέπει ταχύτατα να αποκτήσουμε τα μέσα για να παρέμβουμε σε περίπτωση που “ξεφεύγουν το χρέος, τα ελλείμματα, ή η ανταγωνιστικότητα” στη μια ή την άλλη χώρα της Ευρωζώνης.

“Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε χωρίς καλύτερο συντονισμό των οικονομικών πολιτικών”, προειδοποιεί ο Ντομινίκ Στρος – Καν, επικεφαλής του ΔΝΤ. Σε κάθε νομισματική ζώνη υπάρχει μια κεντρική τράπεζα και ένα υπουργείο υπεύθυνο για τις μεγάλες δημοσιονομικές ισορροπίες. Στην Ευρωζώνη δεν έχουμε παρά την τράπεζα, την ΕΚΤ. Αντί για υπουργείο έχουμε ένα “σύμφωνο σταθερότητας” που κανείς δεν σεβάστηκε. Η σύγκλιση των γενικών μακροοικονομικών πολιτικών – δημοσιονομικής και προϋπολογισμών – θα έπρεπε να επακολουθήσει, φυσικά, σαν από θαύμα. Και δεν επακολούθησε. Και η πρώτη μεγάλη κρίση συγκυρίας έφερε στο φως την απουσία σύγκλισης εντός της ζώνης. Και τους κινδύνους να εκραγεί.

Η Ευρωζώνη έχει ανάγκη από μεταρρυθμίσεις δομής: Ένα μηχανισμό συντονισμού των προϋπολογισμών. Ίδιους δημοσιονομικούς πόρους. Έναν μοναδικό τίτλο δανεισμού. Μια διαδικασία διάσωσης για τα μέλη της που βρίσκονται σε δυσκολία. Αυτό είναι το σήμα, το πολιτικό σήμα, που αναμένουν οι αγορές. Μιαν απαρχή “ομοσπονδιακής” ολοκλήρωσης -η κακή λέξη!- για να αποφευχθεί η διάλυση.

[Από την Αυγή]

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: