Αιματηρή επίθεση του Ισραηλινού Στρατού εναντίον των πλοίων βοήθειας για τη Γάζα

Δέκα τουλάχιστον νεκροί και δεκάδες τραυματίες αναφέρονται, μετά την επίθεση Ισραηλινών κομάντος, πλωτών και ελικοπτέρων στα πλοία του στολίσκου με ανθρωπιστική βοήθεια για την αποκλεισμένη Λωρίδα της Γάζας, τη “μεγαλύτερη φυλακή του πλανήτη”. Η επίθεση εκδηλώθηκε στα διεθνή ύδατα, 60-70 μίλια από τις ακτές.
Με δορυφορικές μεταδόσεις και tweets κατεγράφη το ρεσάλτο και η επίθεση των Ισραηλινών Δυνάμεων.
Τα πλοία βρίσκονται υπό κατάληψη.
Εντονη αντίδραση της τουρκικής κυβέρνησης. Χλιαρή ανακοίνωση της ελληνικής κυβέρνησης. Επεμβαίνει η Ευρωπαϊκή Ενωση και ζητάει άρση του αποκλεισμού της Γάζας. Εντονες αντιδράσεις από όλο τον αραβικό κόσμο. Αντιδράσεις από τις κυβερνήσεις Σουηδίας και Γαλλίας. Διαδηλώσεις σε πρωτεύουσες.
Διαρκής ενημέρωση:
Η Ελληνική Πρωτοβουλία “Ενα Καράβι για τη Γάζα”
Twitter
Al Jajeera
The PressProject.gr

Haircut

Η Gillian Tett των Financial Times εξετάζει τα σενάρια αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους και τις επιπτώσεις του haircut. Ελληνική δημοσίευση: Euro2Day

Την περασμένη εβδομάδα, ορισμένοι από τους ισχυρότερους αξιωματούχους του εθνικού επενδυτικού ταμείου της Κίνας διεξήγαγαν μυστικές συνομιλίες με επενδυτικές τράπεζες για τις προοπτικές της ευρωζώνης. Κι ένα από τα πιο καυτά ζητήματα που συζητήθηκαν ήταν το ακανθώδες θέμα των “haircuts”.

Δηλαδή, καθώς η ευρωζώνη σπαράζει στην αναταραχή, αυτό που οι Κινέζοι (και άλλοι) προσπαθούν να διευκρινίσουν είναι το πόσο μεγάλες μπορεί να είναι οι ζημίες στα κρατικά ομόλογα αν, λέμε τώρα, η Ελλάδα αναδιοργανώσει το χρέος της. Εξίσου φλέγον είναι για την Κίνα (και για τους άλλους) να αποσαφηνίσει ποιοι θα επωμιστούν το “κούρεμα”.

Είναι ένα πολύ κρίσιμο ερώτημα για τις αγορές ομολόγων. Δυστυχώς όμως, είναι επίσης ένα ζήτημα που οι ηγέτες της ευρωζώνης αρνούνται πεισματικά να συζητήσουν ή ακόμη και να αναγνωρίσουν.

Ολόκληρο το άρθρο

Η επερχόμενη καταστροφή

Για την επερχόμενη ύφεση γράφει ο οικονομολόγος Ηλίας Ιωακείμογλου, επιστημονικός σύμβουλος του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, μέλος του Δικτύου Αριστερών Οικονομολόγων.

Η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε ύφεση και εισέρχεται τώρα σε μια μακρά περίοδο υποβάθμισης του βιοτικού επιπέδου της μικροαστικής τάξης, περιθωριοποίησης μέσω της φτώχειας και απαξίωσης ενός σημαντικού μέρους των ασθενέστερων κοινωνικών τάξεων, καθώς επίσης απαξίωσης μεγάλων τμημάτων του παραγωγικού και ανθρώπινου δυναμικού της.
Εάν δεν ανατραπούν τα σημερινά δεδομένα, η διαδικασία αυτή θα μετατραπεί σε πολύπλευρη καταστροφή που θα βυθίσει τη χώρα σε παρατεταμένη περίοδο μαρασμού. Η ακολουθούμενη πολιτική, που πολλοί αποκαλούν «εσωτερική υποτίμηση» ή «ανταγωνιστικό αποπληθωρισμό», είναι μια σωρευτική διαδικασία διαδοχικών κύκλων μείωσης των μισθών και των τιμών. Μέσω αυτών των μειώσεων, σύμφωνα με την κυρίαρχη οικονομική θεωρία, που καθοδηγεί τώρα τις αποφάσεις που λαμβάνονται για την τύχη της ελληνικής οικονομίας, θα ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα της χώρας και θα αυξηθούν οι καθαρές εξαγωγές.

Ολόκληρο το άρθρο

Rick Wolff: Η κρίση του καπιταλισμού και κάποιες βιώσιμες λύσεις

Η κρίση του καπιταλισμού και κάποιες βιώσιμες λύσεις από τον Rick Wolff from dimitris meletis on Vimeo.

Ο καθηγητής οικονομικών Rick Wolff (University of Massachusetts Amherst και New School, New York) αναλύει την κρίση του καπιταλισμού και προτείνει βιώσιμες λύσεις με βάση την αυτοδιαχείριση. Διαυγής και πειστικός, γοητευτικός, σε μια καταπληκτική διάλεξη ενώπιον φοιτητικού κοινού.
O Rick Wolff θα βρίσκεται στην Αθήνα, 27 και 28 Μαΐου, για δύο διαλέξεις (βλ. αναλυτικά στο Ημερολόγιο στο sidebar).
H Νέλλη Ψαρρού βρήκε το βίντεο και o Δημήτρης Μελέτης το ανήρτησε στο Vimeo.

Η μακρά κρίση της Ευρώπης

O κορυφαίος Γάλλος οικονομολόγος Michel Aglietta, εκ των ελαχίστων που πρόβλεψαν την κρίση του 2008, γράφει στην εφημ. Le Monde για την οικονομική κρίση και τις δομικές αδυναμίες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ελληνική μετάφραση: Ενθέματα, εφημ. Αυγή. (Στα ελληνικά κυκλοφορεί το βιβλίο του Οικονομική κρίση, εκδ. Πόλις)

Όταν επιβάλλουν στην Ελλάδα μια συντριπτική λιτότητα και προσποιούνται ότι θα τα καταφέρει ολομόναχη σε ένα πλαίσιο εσωτερικής ύφεσης, πιθανής αποπληθωριστικής πορείας και, στην καλύτερη περίπτωση, ασθενικής ευρωπαϊκής μεγέθυνσης, εγκαθιστούν μια βραδυφλεγή βόμβα που μπορεί να κοστίσει πανάκριβα σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Η έλλειψη πολιτικού θάρρους και κυρίως ο εγκλωβισμός της Γερμανίας στον λαμπρό της εγωισμό την οδήγησαν να διακηρύσσεται επί μήνες: «Όχι χρεοκοπία, όχι διάσωση, όχι έξοδος από την Οικονομική και Νομισματική Ένωση». Όμως, η πιο συνετή πολιτική απάντηση, άρα και η πιο λογική στην καρδιά μιας παγκόσμιας κρίσης, αλλά επίσης και η πιο δίκαιη, θα ήταν να είχε αναγνωρισθεί η ανάγκη αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους και να είχε οργανωθεί ένα σχέδιο από το τελευταίο τρίμηνο του 2009. Διότι ένα σχέδιο αναδιάρθρωσης επιτρέπει να μειωθεί το κόστος μιας χρεοκοπίας αν προκύψει.

Ολόκληρο το άρθρο

David Harvey: Οι κρίσεις του καπιταλισμού

του Φραγκίσκου Λεβαντή, από το insider.gr

Ο γνωστός Άγγλος μαρξιστής και καθηγητής Ανθρωπολογίας David Harvey, έδωσε τον Απρίλιο διάλεξη στο Λονδίνο θέμα τις Κρίσεις του Καπιταλισμού.

Ο καθηγητής Harvey ανέλυσε την παρούσα συστημική κρίση της παγκόσμιας οικονομίας κάνοντας μία ιστορική αναδρομή από την δεκαετία του 1970 έως σήμερα. Κατά τον Harvey, η μορφή της σημερινής κρίσης καθορίστηκε από τον τρόπο με τον οποίο το σύστημα ξεπέρασε την προηγούμενη κρίση. Το ”πρόβλημα” στην δεκαετία του 1970 ήταν η μεγάλη δύναμη της εργασίας (συνδικάτα) σε σχέση με το κεφάλαιο. Ο τρόπος εξόδου από την προηγούμενη κρίση ήταν η επιβολή πειθαρχίας στην εργασία. Αυτό έγινε με την μεταφορά της παραγωγής εκτός συνόρων των ανεπτυγμένων κρατών, την Θάτσερ, τον Ρήγκαν και το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού.

Από το 1985 περίπου το ”πρόβλημα” αυτό λύνεται. Το κεφάλαιο έχει πρόσβαση στην παγκόσμια προσφορά εργασίας, και μειώνεται το ποσοστό των μισθών ως προς το συνολικό εισόδημα. Ως γνωστόν το καπιταλιστικό σύστημα δεν επιλύει προβλήματα, τα μετατοπίζει. Διότι οι μισθοί είναι αναγκαίοι για την κατανάλωση αγαθών, και όταν αυτοί μειώνονται από πού θα προέλθει η ζήτηση;

Ολόκληρο το άρθρο

Οι πλούσιοι δεν θα πληρώσουν φόρους, άρα θα πληρώσουν οι εργαζόμενοι (ή: τράπεζες εναντίον ανθρώπων)


Ενδελεχής και οξυδερκής ανάλυση της “Ελληνικής κρίσης” από τον επιφανή Αμερικανό οικονομολόγο και αναλυτή Michael Hudson.
Ελληνική μετάφραση από το μπλογκ Chomsky Speaks Greek.

Οι οικονομικοί κύκλοι της Αμερικής χρησιμοποιούν το παράδειγμα της Ελληνικής κρίσης και της ομοιότητες της Ελληνικής οικονομίας με αυτή των ΗΠΑ επιδιώκοντας της μείωση των δημοσίων δαπανών στις ΗΠΑ. Από την άλλη πλευρά οι Έλληνες διαδηλωτές αντιστέκονται στην μείωση των δημοσίων δαπανών και στην βαριά φορολόγηση των εργαζομένων υποστηρίζοντας ότι οι θυσίες τους γίνονται προς όφελος των ελληνικών και ξένων τραπεζών.

Οι Έλληνες διαδηλωτές έχουν απόλυτο δίκιο. Στην πραγματικότητα η χρηματοδότηση της Ελλάδας από την ΕΕ δεν είναι τίποτα άλλο από ένα σχέδιο το οποίο θα εξασφαλίσει ότι η Ελλάδα θα μπορέσει να ξεπληρώσει τα δάνεια (ομόλογα) που πήρε τους τελευταίους μήνες με απαράδεκτα υψηλά επιτόκια (μετά τις συνεχές υποβαθμίσεις της ελληνικής οικονομίας από τα χρηματοπιστωτικά ινστιτούτα αξιολόγησης).

Το κόστος του απαράδεκτου αυτού δανεισμού καλούνται να πληρώσουν οι Έλληνες φορολογούμενοι (και οι Ευρωπαίοι) με αύξηση της φορολογίας, μείωση των μισθών, ξεπούλημα του δημοσίου τομέα κλπ. Οι κάτοχοι των ελληνικών ομολόγων (τράπεζες, χρηματοπιστωτικά ινστιτούτα και ευρωπαϊκές κυβερνήσεις) θα εξασφαλίσουν τα κέρδη τους και τα μπόνους των υψηλόβαθμων στελεχών τους. Συνάμα η χρεοκοπία της Ελλάδας δεν είναι σίγουρο ότι θα αποφευχθεί αλλά μέχρι αυτό να γίνει οι “επενδυτές” θα έχουν μετατρέψει τους τόκους των δανείων σε σταθερά κεφάλαια (γη, ιδιοκτησία και ελληνικές επιχειρήσεις του δημοσίου).

Ολόκληρο το άρθρο

Middlesex: Αυτή τη φιλοσοφία δεν τη χωνεύει η εξουσία

Middlesex University, Philosophy Department occupied.

Τον Απρίλιο 2010, οι πρυτανικές αρχές του Πανεπιστημίου του Middlesex αποφάσισαν να κλείσουν το Τμήμα Φιλοσοφίας, το πιο επιτυχημένο ακαδημαϊκά τμήμα του παν/μίου, με το πρόσχημα ότι δεν συμφέρει οικονομικά. Οι καθηγητές, οι φοιτητές και το προσωπικό έκαναν κατάληψη στο αριστερών τάσεων και ευρωπαϊκού προσανατολισμού Τμήμα Φιλοσοφίας, ενώ χιλιάδες υποστηρικτές από όλο τον κόσμο σπεύδουν σε συμπαράσταση.
Στη στέγη του κτιρίου αναρτήθηκε ερυθρόμαυρη σημαία.

> Το σάιτ των καταληψιών φιλοσόφων, εδώ.

> Παρουσίαση στα ελληνικά, υπό τον τίτλο “Ποιος φοβάται τη φιλοσοφία;” από το Radical Desire.

> Mια άκρως ενδιαφέρουσα επιστολή-μανιφέστο καθηγητών φιλοσοφίας από την Καλιφόρνια, μεταφρασμένη από το Radical Desire:

Εχθρός της γνώμης (δόξας), διαφθορέας των νέων, προπαγανδιστής άβολων διαισθήσεων. Αυτή τη φιλοσοφία δεν την χωνεύει η εξουσία: αλλά αυτό δεν είναι τίποτε καινούργιο για τον Σωκράτη και τους συντρόφους του.

Σήμερα δεν είναι κάποιος συγκεκριμένος φιλόσοφος αλλά η ίδια η φιλοσοφία που διατάσσεται να πιει το κώνειο, καταδικασμένη σε θάνατο για την διαφθορά την δυνατότητας αυτού που κάποτε ονομαζόταν “Πανεπιστήμιο” να παράγει μεγαλύτερα κέρδη. Η φιλοσοφία καταδικάζεται για ασέβεια μπροστά στο κεφάλαιο. […]

“Οι φιλόσοφοι έχουν ως τώρα απλώς ερμηνεύσει τον κόσμο με διαφορετικούς τρόπους. Το ζήτημα είναι να τον αλλάξουμε.” Η τωρινή κρίση της σχέσης της φιλοσοφίας με το κεφάλαιο σημαίνει ότι οι φιλόσοφοι πρέπει να αλλάξουν τον κόσμο για να μπορούν να τον ερμηνεύουν. Δεν είναι ότι η φιλοσοφία θα εξαλειφθεί από την πραγματική κίνηση της ιστορίας, από την έλευση-στο-είναι του κομμουνισμού, αλλά μάλλον ότι η κοινο-ποίηση [communization] είναι πλέον η προϋπόθεση κάθε εφικτής φιλοσοφίας.

“Στη σφαίρα αυτής της επιστήμης μπορείς να καθορίσεις είτε τα πάντα είτε τίποτε”, γράφει ο Kant στα Προλεγόμενα. Από την Καλιφόρνια στο Πουέρτο Ρίκο, το Λονδίνο, το Ζάγκρεμπ, την Ελλάδα: Θέλουμε τα πάντα.

Εξέγερση ή κατάθλιψη

O Νίκος Κοτζιάς, καθηγητής στο Παν. Πειραιώς, πρώην πρόεδρος του ΙΣΤΑΜΕ και πρώην στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, σε συνέντευξή τον Στ. Κούλογλου του tvxs.gr, περιγράφει τον πρωθυπουργό περίπου ως όμηρο νεοφιλελεύθερων συνεργατών και πολιτικών, λέει ότι η λογιστική έχει μπεί πάνω από την πολιτική στην παρούσα διακυβέρνηση,  υπόστηρίζει ότι εναλλακτικές λύσεις υπήρχαν και υπάρχουν, και προειδοποιεί ότι έρχονται εξεγέρσεις και κατάθλιψη.

Σ.Κ.: Είχες πει σε ένα άρθρο ότι πάμε ή για κατάθλιψη ή για εξέγερση. Τελικά πού πάμε;

Ν.Κ.: Αυτό που φοβάμαι εγώ είναι ότι ένα κομμάτι θα πάει κατάθλιψη και ένα άλλο θα περάσει πρώτα από την εξέγερση και αν είναι αδιέξοδη θα πάει στην κατάθλιψη. Και αυτό που χρειάζεται η κυβέρνηση είναι νομίζω να συνεννοηθεί με κοινωνικές δυνάμεις, να έχει τα αυτιά της ανοιχτά στα κινήματα, και στο βαθμό που μπορεί και είναι ικανή να υιοθετήσει μια συναίνεση μαζί τους σε ορισμένα αιτήματα, ώστε η εξέγερση να έχει αποτελέσματα και να μην οδηγήσει στην κατάθλιψη.

Διότι πέρα από την κοινωνική πολιτική ανάλυση, το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι είτε η εξέγερση είτε η κατάθλιψη θα είναι αρνητική για την οικονομία. Και οποιοδήποτε οικονομικό σχέδιο, όπως ξέρεις κι εσύ από τη μεγάλη σου πείρα, δεν μπορεί να έχει προοπτική αν έχει την κοινωνία απέναντί του κι αν η κοινωνία απεργεί, κινητοποιείται. Εγώ λέω καμιά φορά σε φίλους μου που είναι στην κυβέρνηση «παιδιά αν απεργήσει συνολικά η χώρα 2 εβδομάδες είναι 4% του ΑΕΠ», άρα όλο το σχέδιο της κυβέρνησης είναι εκτός τόπου και χρόνου. Είναι πολύ απλός ο αριθμός, είναι 52 οι εβδομάδες, 50 ας πούμε που δουλεύουνε, 2 απεργούνε, ίσον 4%. Δεν τον κάνουνε αυτόν τον απλό λογαριασμό, ενώ οφείλουν.

Ολόκληρη η συνέντευξη

Γιατί τιμωρείται η Ελλάδα

Ο Αμερικανός αναλυτής Mark Weisbrot εξηγεί γιατί οι αγορές θέλουν “αίμα” στην Ελλάδα. Λ.χ. γιατί τα spreads των κρατικών ομολόγων της Ταϋλάνδης, που σπαράσσεται από εμφύλιο πόλεμο είναι χαμηλά, ενώ τα ελληνικά ομόλογα έχουν τεθεί εκτός αγορών, χαρακτηρισμένα σαν junk bonds – σκουπίδια.

Οι αγορές μπορεί να είναι ανορθολογικές, όπως είχε υπογραμμίσει ο Κέυνς, και η κρίση της Ελλάδας/ευρωζώνης αποτελεί ένα κλασικό παράδειγμα. Για μήνες «οι αγορές» απαιτούσαν περισσότερο αίμα από την Ελλάδα, όπως συνεχώς και αβασάνιστα ανέφερε ο οικονομικός Τύπος: περισσότερη δέσμευση στη μείωση δαπανών, αύξηση φόρων και «προκυκλικές» πολιτικές τις οποίες επίσης απαιτούσαν οι κάτοχοι ομολόγων, οι αρχές της ΕΕ και το ΔΝΤ. Όπως έχω ήδη επισημάνει, όλα αυτά σπρώχνουν την Ελλάδα βαθύτερα στην ύφεση και δεν κάνουν καθόλου πιθανόν ότι θα μπορέσει να αποπληρώσει πλήρως το χρέος της. Το ίδιο ισχύει, σε διαφορετικό βαθμό, και για τις άλλες αδύναμες χώρες της ευρωζώνης: Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ιταλία και Ισπανία.

Επομένως γιατί τα κάνουν όλα αυτά; Μου έχουν απευθύνει αυτό το ερώτημα πολλές φορές και βέβαια δεν μπορώ να μιλήσω για τις αρχές της ΕΕ ή το ΔΝΤ, το οποίο στην προκειμένη περίπτωση υπάγεται στην πρώτη. Η πιθανότερη εξήγηση είναι αυτή που δόθηκε πριν από μια δεκαετία από τον Τζωρτζ Σόρος για να ερμηνεύσει τέτοιου είδους στάσεις κατά τη διάρκεια της κρίσης της Αργεντινής: τιμωρία. Οι Έλληνες (και οι υπόλοιποι) πρέπει να πληρώσουν για τις «σπατάλες» των κυβερνήσεων τους, έτσι ώστε να αποτραπούν οι υπόλοιποι να συσσωρεύσουν ένα χρέος που δεν μπορεί να πληρωθεί. Οι «αγορές» και οι αρχές που ακολουθούν τις εντολές τους δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για την αδικία που συνιστά η τιμωρία όλου του πληθυσμού για αποφάσεις που πάρθηκαν από λίγους. Ενδιαφέρονται αν χειροτερεύουν την οικονομία και μειώνουν την πιθανότητα να πάρουν πίσω τα χρήματά τους οι κάτοχοι ομολόγων; Ή αν αποδυναμώνουν ολόκληρη την οικονομία της ευρωζώνης; Ή χειρότερα, διογκώνοντας τον «συστημικό κίνδυνο», όπως παρατηρούμε στην τρελή πορεία των χρηματιστηρίων σε παγκόσμια κλίμακα;

Σε σχέση με το τελευταίο, ήταν προφανώς η αντιστροφή της θέσης της ΕΚΤ με τη δημιουργία του μηχανισμού (με περισσότερο από 1 τρισ. δολάρια) αυτή που ηρέμησε τις αγορές. Σύμφωνα με το Bloomberg, η ΕΚΤ ανακοίνωσε ότι θα παρέμβει στις αγορές κρατικών και ιδιωτικών ομολόγων «για να διασφαλίσει βάθος και ρευστότητα σε αυτά τα τμήματα της αγοράς που είναι δυσλειτουργικά» και οι κεντρικές τράπεζες της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Γαλλίας άρχισαν σήμερα (10/5/2010) να αγοράζουν κρατικά ομόλογα. Επίσης η ΕΚΤ ξανάρχισε μια γραμμή ανταλλαγής δολαρίων με τη Fed. Ήταν η αρχική άρνηση της ΕΚΤ να υιοθετήσει τα προηγούμενα, αυτή που ξεκίνησε τον πανικό στις παγκόσμιες αγορές, ανεβάζοντας τα επιτόκια των διατραπεζικών και άλλων δανείων στην Ευρώπη. Είναι δύσκολο κάποιος να κατανοήσει την προθυμία της ΕΚΤ να παίξει αυτό το επικίνδυνο παιχνίδι, παρά μόνο για ιδεολογικούς λόγους. Ο προβλεπόμενος πληθωρισμός για την ευρωζώνη υπολογίζεται για φέτος στο 1% και στο 1,5% τον επόμενο χρόνο. Φοβούνται πραγματικά ότι αυτές οι παρεμβάσεις για τη διασφάλιση ρευστότητας θα αυξήσουν τόσο πολύ τον πληθωρισμό στην ευρωζώνη;

Πηγή: Μonthly Review

Γεωπολιτική στον 21o αιώνα: Δυσχέρειες και Κίνδυνοι

O διεθνούς φήμης καθηγητής Συγκριτικού Δικαίου και ακαδημαϊκός σερ Βασίλης Μαρκεζίνης στις 11.05.2010 έδωσε μια διάλεξη στην Ακαδημία Αθηνών, με θέμα “Γεωπολιτική στον 21o αιώνα: Δυσχέρειες και Κίνδυνοι”. Από αυτή τη σημαντική ομιλία, που συνοψίζει εν πολλοίς την γεωπολιτική ανάλυση του Β. Μαρκεζίνη, δημοσιεύουμε μια εκτενή περίληψη, βασισμένη σε απομαγνητοφώνηση του politicon.gr.

[…] H διευρωπαϊκή ισορροπία θα επιτευχθεί μόνον εφόσον η Ευρώπη απελευθερωθεί πλήρως από την αμερικανική επιρροή, κάτι το οποίο, όμως, ΔΕΝ σημαίνει ότι η Ευρώπη οφείλει εφεξής να υιοθετήσει έκδηλα και έμπρακτα εχθρική στάση απέναντι στις ΗΠΑ. Παν άλλο. Πολυγαμικότητα κηρύσσω ―στην πολιτική, εννοείται― και όχι μονογαμικότητα.
Για να ανακαλύψουμε τους στόχους της Ρωσίας, τα θεμιτά συμφέροντά της, καθώς και τους τρόπους επίτευξής τους, θα ήταν ίσως πιο ευφάνταστο να στραφούμε εφεξής όχι απλώς στη γεωγραφία, ή στις πραγματικές ή υποθετικές στρατιωτικές απειλές που σχετίζονται με τη γεωγραφία, αλλά στην εντεινόμενη σύμπτωση οικονομικών αναγκών και συμφερόντων.

Σε μια εποχή, λοιπόν, που η Αμερική βρίσκεται αντιμέτωπη με πάμπολλα προβλήματα και η Κίνα δεν έχει ακόμη εδραιώσει τη θέση της ως υπερδύναμη, μοιάζει να έχει έλθει η κατάλληλη στιγμή για τους Ευρωπαίους να προσεγγίσουν τη Ρωσία ― την οποία, προσωπικά, ως μελετητής της ρωσικής κουλτούρας, αρχιτεκτονικής, λογοτεχνίας και θρησκείας, θεωρώ μέρος της ευρωπαϊκής πολιτισμικής κληρονομιάς. Η στάση αυτή θα ευνοούσε περαιτέρω την επιδίωξη οικονομικής συνεργασίας εντός της ευρύτερης περιοχής της Ευρώπης, αμοιβαίων παραχωρήσεων μεταξύ των δύο ομάδων που δίνουν στους Ρώσους οικονομικό έρεισμα στις αγορές της Δύσης, καθώς και πρόσβαση σε τεράστιους ενεργειακούς και ορυκτούς πόρους.

Για όσους από εμάς πιστεύουν ότι η ΕΕ χρειάζεται τη ρωσική ενέργεια και ότι η Ρωσία χρειάζεται νέες αγορές και μεγαλύτερη εισροή επιχειρηματικών κεφαλαίων, οι «παραπληρωματικές» αυτές ανάγκες θα ευνοήσουν τη σύναψη στενότερων δεσμών. Δεν πρόκειται για ιμπεριαλισμό, νεοϊμπεριαλισμό ή πολιτική αλληλοβοήθειας, αλλά για μια πολιτική βασισμένη στην ιδέα μιας συναλλαγής που δομείται πάνω στην κοινότητα συμφερόντων και στις αλληλεπικαλυπτόμενες πολιτισμικές κληρονομιές.

Ολόκληρο το άρθρο

Greece is a microcosm of a modern class war rarely reported as such

Ο πολυβραβευμένος δημοσιογράφος και ντοκιμαντερίστας John Pilger γράφει αποκαλυπτικά, ωμά, για την ελληνική κρίση στη βρετανική επιθεώρηση New Statesman.

The heresy of Greece is that the uprising of its ordinary people provides an authentic hope unlike that lavished upon the warlord in the White House.

What makes Greece different is that it has experienced, within living memory, invasion, foreign occupation, military dictatorship and popular resistance. Ordinary people are not cowed by the corrupt corporatism that dominates the European Union. The right-wing government of Kostas Karamanlis that preceded the present Pasok (Labour) government of George Papandreou was described by the sociologist Jean Ziegler as “a machine for systematically pillaging the country’s resources”.

The crisis that has led to Greece’s “rescue” by European banks and the International Monetary Fund is the product of a grotesque financial system that itself is in crisis. Greece is a microcosm of a modern class war rarely reported as such, but waged with all the urgency of panic among the imperial rich.

Ολόκληρο το άρθρο

Beyond the door marked “Austerity”

O Paul Mason, oικονομικός συντάκτης του BBC, αναλύει την κρίση της Ευρώπης, στο New Statesman.

Europe has become the weak link in the global economy. In the next phase of the world economic crisis, the euro will either consolidate or collapse. And with it, we face the looming prospect of social unrest.

When it gets dark, Exarchia Square in Athens comes alive with the murmur of drug dealers. Students wander past them, deep in political argument. Posters denounce capitalism; graffiti denounces the police harassment that has intensified since the general strike on 5 May. Exhausted riot cops lounge on street corners.

This is the civilisation the European Union was created in order to build: layered, tribal, intensely urban, sporadically violent, intellectual, tolerant and – until now – resilient. Today, it faces its biggest challenge yet. For Europe has become the weak link in the world economy.

As China has boomed to busting point, and a trillion-dollar fiscal stimulus has pushed the US towards a weak recovery, events have forced the eurozone through a door marked “Austerity”. In the next phase of the global crisis, which we are about to enter, the eurozone will either consolidate or collapse. And it will test Europe’s distinctive social model to breaking point.

Ολόκληρο το άρθρο

Η κρίση δεν αλλάζει μόνο τα οικονομικά μεγέθη, αλλάζει τις κοινωνικές σχέσεις των ανθρώπων

O καθηγητής Κώστας Δουζίνας μιλάει στην εφημερίδα Εποχή για το ριζικά νέο κοινωνικο-πολιτικό-οικονομικό τοπίο, στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

Η οικονομική κρίση έχει επιπτώσεις σε όλα τα επίπεδα της ζωής: στο οικονομικό, στην πολιτική και στην οργάνωση της ψυχικής ισορροπίας των ανθρώπων. Ο τρόπος οργάνωσης της κοινωνικοπολιτικής συγκυρίας δείχνει ότι δεν πρόκειται για μια κρίση με την έννοια μιας αλλαγής περισσότερο ή λιγότερο σημαντικής κάποιων πραγμάτων που μετά θα ισορροπήσουν, αλλά για ένα συνολικό γράψιμο από την αρχή του τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας, αλλά και των σχέσεων των ανθρώπων μέσα σ’ αυτή. Με αυτή την έννοια είναι πολύ πιο βαθιά η αλλαγή από τις αλλαγές των κοινωνικο-εργασιακών δικαιωμάτων. […]

Η αριστερά χρειάζεται ένα πατριωτικό μέτωπο, μια λογική που θα πει ότι αυτή τη στιγμή το πολιτικό πρόταγμα είναι η προσέγγιση εκείνων των ομάδων που αισθάνονται πια ότι και η ζωή τους οικονομικά, αλλά και η γενικότερη πολιτική και ηθική τους ύπαρξη βρίσκεται σε διακινδύνευση. Ότι, δηλαδή, τίποτα δεν είναι σταθερό, ή, όπως έλεγε και ο Μαρξ, «αυτά που είναι σταθερά διαλύονται στον αέρα».
Ολόκληρη η συνέντευξη

Μια ρωγμή που διευρύνεται

Του ΣΠΥΡΟΥ ΛΑΠΑΤΣΙΩΡΑ απο την Αυγή

Στη Σύνοδο Κορυφής του Φεβρουαρίου, για πρώτη φορά διαπιστώθηκε μία ρωγμή στην υπεράσπιση του Συμφώνου Σταθερότητας και γενικότερα της νεοφιλελεύθερης αρχιτεκτονικής της Ευρώπης. Την περασμένη Κυριακή, 8/5, αυτή διευρύνθηκε περισσότερο. Με αντιφατικό τρόπο, όπως αναγκαία συμβαίνει όταν συγκρούεται μία θρησκευτικού τύπου ιδεοληψία με τα γεγονότα.

Η δυναμική διεύρυνσης της ρωγμής βρίσκεται στην αντίσταση που προβάλλει η πραγματικότητα στην ιδεοληψία που εκδηλώνει μεγάλο τμήμα της ιθύνουσας τάξης στην Ευρώπη. Στη βία που συνεπάγεται η επιβολή μίας πολιτικής η οποία ναι μεν ανταποκρίνεται στο ιδεώδες της αλλά βρίσκεται σε σύγκρουση, θα έλεγα, με τη «λογική της κατάστασης».

Όταν την Παρασκευή, 6/5, τέθηκε έμπρακτα το ζήτημα της σταθερότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Ευρώπης, προφανώς με διεθνείς συνέπειες και ακόμη περισσότερο άρχισε να εκδηλώνεται αμφισβήτηση της σταθερότητας και της ίδιας της ύπαρξης του ευρώ, εσπευσμένα και άμεσα, με παρέμβαση και των ΗΠΑ, πάρθηκαν αποφάσεις, σε πολύ πυκνό χρόνο, που δείχνουν την έκταση της διεύρυνσης της ρωγμής. Read more of this post

The Balkans are in need of a modern paradigm

Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα, η συνεχιζόμενη αστάθεια των βαλκανικών χωρών και οι ηγεμονικές φιλοδοξίες της Τουρκίας. Ο Αποστόλης Φωτιάδης* περιγράφει το μεταίχμιο των Βαλκανίων και τις πιθανότητες ανακατατάξεων στην Ευρώπη.

Τhe European unification project has reached a Rubicon. The monetary union has failed to overcome its first crisis without major damage, both in currency and political terms. The ‘markets’ and European citizens know that the still vibrant European countries, Germany at the core, are not prepared to compromise their chances for standing up to the challenges of the new era in order to prolong the ‘slow death’, as Soros characterised Greece’s tragedy, of their messy and defaulting south-eastern partners.

For the Balkans the price will be enormous. European enlargement will slow down and the European perspective, that together with a lot of easy cash appeased ethnic conflict in the region during the last ten years, will fade. On top of this the impact of the Greek crisis will lay severely on the region. The Greek banking sector, key actor for providing with cash the development plans of Balkan neighbours, is now choking. Standards and Poors downgraded again some days ago four major Greek banks that hold a brave share of the banking sector in the Balkans.

Read more of this post

Η πανουργία του Λόγου

Από το όργιο της κατανάλωσης στον αυτοβασανισμό της σπάνιδος και της εγκράτειας. Ο Αντώνης Μπαλασόπουλος (Radical Desire) εξετάζει τις εκφράσεις της προτεσταντικής ηθικής και τη ρητορική της κρίσης ως πανουργία του καπιταλισμού, σε ένα σημαντικό κείμενο που βοηθά να κατανοήσουμε την παρούσα κατάσταση.

Η επιθυμία των αρχόντων σήμερα είναι να ξαναπειστούμε όλοι για την αναγκαιότητα της ηθικής της αυταπάρνησης και της εγκράτειας όπως πειστήκαμε μέχρι πριν δύο χρόνια για την φυσικότητα της οργιαστικής παράδοσης στην απόλαυση χωρίς αύριο. Είναι ζωτικής σημασίας για την πολιτική σκέψη να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτή η επιλογή ανάμεσα στην ασκητική εγκράτεια και την δανειοληπτική απόλαυση, στον καρπό και το περίβλημα, στη θεολογία και την πολιτική οικονομία, δεν είναι και δεν ήταν ποτέ επιλογή. Απλώς επιβεβαιώνει την παλιά, καλή αρχή: “Το κεφάλαιο απεργάζεται την σωτηρία μας με μυστήριους τρόπους, περιλαμβανομένης της μεταμόρφωσης του τη μια σε μωσαϊκό Νόμο και την άλλη σε αρχή καταστροφής-ως-εκπλήρωσης [Aufhebung!] του μωσαϊκού Νόμου.” Η πανουργία του Λόγου συνίσταται ακριβώς στην διαρκή εξαπάτησή μας, στον διαρκή εγκλωβισμό μας στην επιστροφή του ίδιου που ποζάρει ως επιλογή ανάμεσα σε δύο.

Ολόκληρο το κείμενο εδώ.

The Greek tragedy is not just a tale of a country going broke

O δημοσιογράφος Νίκος Γ. Ξυδάκης μιλάει για την ελληνική κρίση στην Ann Cahill, υπεύθυνη ευρωπαϊκών θεμάτων της ιρλανδικής εφημερίδας Irish Examiner.

The Greek tragedy is not just a tale of a country going broke, of corruption, or when living beyond one’s means finally catches up with a nation, warns Nikos Ksidakis.
It marks a fundamental challenge to our democracies, where power decisively shifts from states to markets and corporations in which ordinary people will have no say.

Ολόκληρο το άρθρο

%d bloggers like this: